büyümek
büyürken fark ettiğim bişey var. insanlara eskisi kadar katlanmak zorunda olmadığım. biraz yapımdan da kaynaklı, ya da ailevi durumlardan da kaynaklı. yani bişeylere bağımlı değilim. işe özellikle. kralı gelse sözümü söylerim şuan. gerçekten bazı insanlara katlanma sınırımı aşıyorlar. özlemcik de bunlardan biri sanırım. sürekli ayak altında olması sinirlerimi bozuyo. neyin kontrolündesin. bi de neden sadece erkekleri övüyosun ki?? salak. insanlarla paylaşamadıklarımı dökme gereği duyuyorum burda. çünkü insanın kendisinden başka yakın arkadaşı yoktur. varsa da, o bile kazık atar.
