ben babamı çok sevemiyorum. çok dengesiz biri. ailesine önem veren biri değil. dışarıdan bakıldığında aile babası görünmekten hoşlanıp, içerde aslında bizlere bağıran biri. ben umursamıyorum onu, çok kızdığımda odama kapanıp çikolataya boğuyorum kendimi. ama annemi fazlasıyla üzüyor. annem daha cesur olsaydı keşke, ya da biz onu cesaretlendirebilseydik. ayırabilseydi yolunu ondan. annemle kalırdık kardeşimle ben. ben hatta babamı bi daha hiç görmesem yine olurdu. o kadar ekonomik gücü olsaydı annemin keşke. belki beni çıldırtmaları böyle devam ederse, annemi çekip çıkarırım bu hayattan. yani sadece acıktı diye saat 1de çıkıp 4buçukta eve gelmemize bağıran biri. “ne yaptınız o kadar saat, allah sizi kahretsin, allah ikinizin de belasını versin” diyen biri. annem melek gibi bi insan, bu lafları asla hak etmiyor. ya sen anneme aşık değilsin, lanet olsun; ya da gerçekten böyle bi insansın ve düşünüyorum sana başka kim bu kadıncağız kadar katlanır. pehh